وقتی درباره استفاده از پلاستیک بازیافتی در بسته‌بندی صحبت می‌کنیم، ممکن است در نگاه اول موضوع ساده به نظر برسد: پلاستیک نو را با پلاستیک بازیافتی جایگزین کنیم. اما در مقیاس بزرگ، این تغییر بسیار پیچیده‌تر از یک جایگزینی ساده است.
بسته‌بندی باید هم‌زمان از محصول محافظت کند، در فرایند تولید و حمل‌ونقل عملکرد مناسبی داشته باشد، استانداردهای ایمنی را رعایت کند، تجربه مناسبی برای مصرف‌کننده ایجاد کند و در پایان عمر خود نیز تا حد امکان قابلیت بازیافت داشته باشد. به‌همین‌دلیل، افزایش محتوای بازیافتی به یک پروژه چند بعدی در علم مواد، مهندسی بسته‌بندی و زنجیره تأمین تبدیل می‌شود.
در یونیلیور، کاهش مصرف پلاستیک نو و افزایش استفاده از مواد بازیافتی بخشی از رویکرد ما برای طراحی بسته‌بندی‌های پایاتر است. از سال ۲۰۱۹ تاکنون، مصرف پلاستیک نو ٪۲۳ کاهش یافته و اکنون بیش از ٪۲۱ از بسته‌بندی‌های پلاستیکی ما از پلاستیک بازیافتی ساخته می‌شود.
این مسیر ادامه دارد و هدف ما این است که سهم پلاستیک بازیافتی در بسته‌بندی‌ها را تا پایان سال به ٪۲۵ برسانیم. دستیابی به این هدف، نیازمند نوآوری در مواد و طراحی بسته‌بندی، همکاری با تأمین‌کنندگان و توسعه راهکارهای مناسب برای استفاده از مواد بازیافتی در مقیاس بزرگ است.
چرا جایگزینی دشوار است؟
پلاستیک بازیافتی پسامصرف یا PCR، برخلاف مواد اولیه نو، الزاماً ویژگی‌های کاملاً یکنواختی ندارد. کیفیت مواد ورودی، روش جمع‌آوری، تفکیک و پردازش می‌تواند روی مشخصات ماده نهایی اثر بگذارد.
برای بسته‌بندی، این موضوع مهم است. تغییر در ویژگی‌های ماده می‌تواند روی ظاهر، استحکام، انعطاف‌پذیری، مقاومت و فرایند تولید تأثیر بگذارد. بنابراین متخصصان باید بررسی کنند که ماده بازیافتی در شرایط واقعی چگونه رفتار می‌کند.
این مسئله در بسته‌بندی‌های مختلف نیز یکسان نیست. یک بطری، یک تیوب، یک درپوش یا یک بسته‌بندی انعطاف‌پذیر، هر کدام چالش‌های متفاوتی دارند. یونیلیور نیز در برنامه پلاستیک خود برای انواع بسته‌بندی اهداف و رویکردهای متفاوتی تعریف کرده است.
افزایش محتوای بازیافتی تنها یکی از مسیرهای کاهش مصرف پلاستیک بکر است. سبک‌سازی بسته‌بندی، استفاده از ساختارهای ساده‌تر، حذف مواد غیر ضروری و حرکت به سمت بسته‌بندی‌هایی که قابلیت بازیافت بیشتری دارند نیز اهمیت دارند.
برای یونیلیور، هدف تنها کاهش یک عدد در جدول نیست. مسئله این است که بتوان محصولات مورد نیاز مصرف‌کنندگان را با بسته‌بندی‌هایی عرضه کرد که ضمن حفظ ایمنی و عملکرد، منابع را کارآمدتر مصرف کنند و مواد را تا حد امکان در چرخه مصرف نگه دارند. پایایی، زمانی معنا پیدا می‌کند که در کنار آن، کیفیت و عملکرد نیز حفظ شود.